Przemówienie pana prezydenta Republiki Czeskiej Vaclava Havla, jakie wygłosił w kościele ewangelicko-reformowanym w Zelowie w dniu 11 marca 1998 roku.

Panie i panowie, wszyscy obecni. Jestem naprawdę bardzo szczęśliwy z tego, że chociaż na chwileczkę mogłem się u Was zatrzymać i mogę z Wami pobyć i pozdrowić Was. Chciałbym Was pozdrowić w imieniu mojego kraju, Republiki Czeskiej a przede wszystkim chciałbym wyrazić podziw moich współobywateli mieszkańców mojego kraju nad tym jak wspaniale potrafiliście Państwo zachować swoje tradycje, swój język i swoją wiarę tu w Polsce. Wydaje mi się, że Wasze życie tutaj wskazuje na jedną rzecz. Wasz pobyt tutaj jest świadectwem tego, że można na gruncie innej wiary, w innym państwie zachować własną tożsamość jednocześnie współżyjąc i współdziałając z innymi. Wydaje mi się, że dzisiaj jest najwłaściwszy moment, żeby o tym powiedzieć sobie, w momencie gdy Europa się jednoczy i kiedy niektórzy twierdzą, że może zabraknąć tej tożsamości pojedynczych narodów, regionów, społeczności. Że będziemy się dusić w tej jedności. Tu jest przykład, że tak nie będzie. Państwo również potrafiliście zachować zasadę współżycia obywatelskiego i wydaje mi się, że to współżycie, tworzenie społeczeństwa obywatelskiego będzie najlepszym wyjściem. Dziękuję bardzo za to, że powierzono mi, że przekazano mi auspicje nad budową muzeum tej ziemi, tych obywateli tutaj. Przyjmuję te auspicje z radością i biorę to na siebie. Serdecznie Was wszystkich pozdrawiam i dziękuję.